VAKnieuws

De vader wil de zorgregeling beperken omdat hij last heeft van pyschische klachten. De moeder is het daar niet mee eens. De rechtbank wijst het verzoek van de vader af. Hij heeft niet aangetoond dat zijn psychische klachten dusdanig zijn, dat zij nakoming van de zorgregeling in de weg staan. Dat hij antidepressiva krijgt is daarvoor onvoldoende.

Het hof oordeelt dat de vrouw duurzaam met haar partner samenwoont, als het ware zij gehuwd. De vrouw stelt dat zij uit noodzaak tijdelijk bij haar partner is ingetrokken, maar zij heeft de noodzaak om haar huur op te zeggen niet aangetoond. Zij woont inmiddels al ruim anderhalf jaar samen met haar partner en er is geen zicht op een verhuizing naar een eigen woning. De samenwoning is daarmee duurzaam.  Het samenstel van gedragingen, waaronder het kosteloze woongenot dat de vrouw geniet, het gezamenlijk wassen, boodschappen doen, eten en in één bed slapen, maakt dat gesproken kan worden van wederzijdse verzorging en een gemeenschappelijke huishouding. Dat de vrouw en haar partner geen gezamenlijke bankrekening hebben doet aan het voorgaande niet af.

Het beroep van de man op artikel 1:160 BW slaagt daarom en daarmee is zijn onderhoudsverplichting jegens de man geëindigd.

De rechtbank wijst het verzoek om vervangende toestemming voor een vakantie naar Turkije af. De vader heeft een paar uur per week omgang met de minderjarige en is onvoldoende op de hoogte van de zorgbehoefte van de minderjarige. De vader heeft daarnaast geen vaste woon- en verblijfplaats meer in Nederland en ook geen baan. De moeder heeft voldoende onderbouwd dat er een gerechtvaardigde vrees is dat de vader niet van plan is terug te komen met de minderjarige.

De betrokkene is dementerend en niet langer in staat zijn wil te bepalen. Hij heeft in het verleden voor deze situatie een levenstestament opgesteld waarin hij twee van zijn kinderen als gevolmachtigde heeft aangemerkt voor het beheren van zijn financiën. De twee broers zijn in een patstelling terecht gekomen. Daardoor kan de wens van betrokkene uit het levenstestament praktisch niet worden uitgevoerd. De kantonrechter ziet hierin redenen om aan het levenstestament voorbij te gaan, bewind uit te spreken en een professionele bewindvoerder te benoemen. 

Het verzoek is gedaan door de GI, die de voogdij heeft over de minderjarige. Er is geen DNA-test nodig om vast te stellen dat de stiefvader niet de biologische vader van de minderjarige is. De moeder en de minderjarige stellen dat de minderjarige door de stiefvader is misbruikt, waardoor zij ernstig psychisch nadeel ondervindt aan het dragen van de achternaam van de stiefvader en de juridische band met de stiefvader. Er is al jaren geen contact met de stiefvader en de minderjarige heeft niets meer van hem te verwachten. De stiefvader is in het verleden in Oostenrijk meermaals veroordeeld voor zedendelicten. De rechtbank vernietigt de erkenning. Dat is met terugwerkende kracht, zodat de stiefvader nooit de juridisch ouder van de minderjarige is geweest.

De aandelen van de BV's van de man vallen in de huwelijksgemeenschap. Volgens de vrouw vertegenwoordigen de aandelen een aanzienlijke waarde, maar volgens de man zijn de aandelen waardeloos. Door de slechte administratie valt de waarde voor het hof niet goed vast te stellen. Het hof beslist dat de waarde om niet aan de vrouw worden toegedeeld. De man heeft aangegeven hier geen bezwaar tegen te hebben.

Het hof haalt de toetsingscriteria in verhuiszaken aan en maakt een belangenafweging. Het hof is van oordeel dat de moeder belang heeft bij de verhuizing, dat zij de verhuizing goed heeft doordacht en voorbereid en dat de verhuizing niet in strijd is met de belangen van de kinderen. Het hof bekrachtigt de beschikking van de rechtbank waarin aan de moeder vervangende toestemming is verleend voor de verhuizing naar Frankrijk. 

De vader heeft in hoger beroep aangetoond dat hij een WIA-uitkering ontvangt en dat hij daardoor een minimale draagkracht heeft van € 50,- per maand. Daarnaast is het hof er ambtshalve mee bekend dat de vader sinds 14 januari 2026 in voorlopige hechtenis is genomen op verdenking van een niet nader genoemd - maar volgens zijn advocaat ernstig - strafbaar feit. Het is het hof bekend dat de WIA-uitkering na één maand hechtenis automatisch wordt stop gezet. Het hof gaat er daarom vanuit dat de vader vanaf 1 februari 2026 geen draagkracht meer heeft. Voor zover de vader in de afgelopen maanden meer kinderalimentatie heeft betaald dan het hof vastlegt, hoeft de moeder dat niet aan hem terug te betalen.

De rechtbank oordeelt naar Surinaams recht dat de erkenning door de man nietig is, omdat de man de erkenning zonder toestemming van de moeder heeft uitgevoerd middels het vervalsen van haar handtekening. De rechtbank beoordeelt naar Nederlands recht of de man vervangende toestemming moet krijgen om de minderjarige te erkennen, en gelast een raadsonderzoek. 

De kinderrechter oordeelt dat er grond is om de omgang tussen de oma en de minderjarige te ontzeggen. De oma heeft wel family life met de minderjarige, omdat de moeder en de minderjarige langere tijd bij haar hebben gewoond. De oma heeft ook veel zorg gedragen voor de minderjarige. 

Door de verstoorde relatie tussen de oma en de moeder, is de kinderrechter van oordeel dat omgang met de oma ernstig nadeel zou kunnen opleveren voor de minderjarige. De moeder kan die omgang namelijk niet dragen. Daarnaast kan omgang tussen de oma en de minderjarige in de weg gaan staan in de band tussen de moeder en de minderjarige. 

De kinderrechter schrijft een bijzondere brief aan de minderjarige, die de moeder op latere leeftijd wanneer zij het geschikt acht, aan de minderjarige kan voorlezen of geven.

Partijen zijn voor 2018 in Nederland gehuwd. Op de verdeling van de huwelijksgemeenschap is het Nederlands recht van toepassing. Dat heeft dat tot gevolg dat zowel de vordering van de vrouw op de man ter zake van de bruidsgave in de (wettelijke algehele) huwelijksgemeenschap valt, als dat de schuld van de man aan de vrouw ter zake van de bruidsgave in die gemeenschap valt.  Naar Nederlandse recht is het niet mogelijk om door middel van een overeenkomst te bepalen dat een door de vrouw van de man te ontvangen bruidsgave buiten de gemeenschap van goederen van partijen valt. Indien partijen de door de vrouw te ontvangen bruidsgave van de wettelijke gemeenschap van goederen wilden uitzonderen, had het op hun weg gelegen om dit bij huwelijkse voorwaarden te bepalen. Dat hebben partijen niet hebben gedaan, waardoor partijen ingevolge art. 1:100 BW een gelijk aandeel in de ontbonden gemeenschap hebben. Dat betekent dat ieder van partijen gerechtigd is tot de helft van de vordering van de vrouw op de man, maar ieder van partijen ook voor de helft de verplichting van de man aan de vrouw moeten dragen. Per saldo hebben partijen dan niks meer van elkaar te vorderen. Om die reden wijst de rechtbank het verzoek van de vrouw af.

De voorzieningenrechter verklaart de moeder niet-ontvankelijk. Zij kan zich enkel in kort geding tot de voorzieningenrechter wenden als er geen andere snelle procedure open staat. Voor deze situatie staat de snelle procedure op grond van artikel 1:265f BW open.